öncekiyle ne de bütün sözlerden bağımsız bir yalnızlıkla benzeşen, nev-i beşere münhasır, hakiki bir yalnızlıktır.

söz ve göz üzre, bilindik gönüller içredir. hangi kapıyı açarsan aç, ardından neyin çıkacağını bilmenin huzursuzluğunu toplarsınız; heyecanlı ve neşeli sohbetlerin, yemek ve iş düzlemine indiği bir akşamı, etkisiz eleman olarak eklersiniz; sonra niyetsiz bir iyi geceler öpücüğünün, artık alışkanlık hâline gelmiş sevişmesine dalarsınız; ama gözünüz tavanda, ama eliniz sırtında, ama her şeyiyle daracık, ama her şeyiyle artık aynı bu odada, bir artı birin artık gerçekten iki etmeye başladığını fark edersiniz. bir tarafata siz duvar tarafı, bir tarafta eşiniz kapı eşiği.

burjuva pazarınızın, tiksindiğiniz kahvaltı alışkanlığında "çocuk yapalım mı?" sorusunun burukluğunu hissetmektir. yetmiyorsunuzdur artık, sıkıcı bir varlık gibi dolanıp duruyorsunuzdur evin içinde; dişinizi fırçalarken ağzınızı fazlaca çalkalıyor, sabunda kıl bırakıyor ve salataya tuzu önceden atıp domatesin sulanmasına neden oluyorsunuzdur. çocuk yapma zamanının geldiğini hatırlatacak bir sıkıcılığa erişmişsinizdir. hayır, dersiniz; zamanı değil, dersiniz. bir yavruyu boynunuza boğazınıza sıkıp içinize sokmak isterken bile hayır dersiniz. çünkü henüz siz bitmemişsinizdir daha. bunu kabul edemezsiniz. evliliğinizin, çocukla canlanmasına müsaade edemezsiniz. buna izin veremezsiniz, siz sıkıcı değilsiniz.

duvara dönüp yatsa da o, iyi geceler'i arkası dönük söylese de, başbaşa kaldığınız yastığa ve yatağa, her gece uyku diye yattığınız, odur hâlâ. bunu anlatamasanız da, en azından siz bilmek zorundasınız.

evlilikte böyle bir yalnızlık, en çok yatak odasındadır.

kendin hariç tüm arkadaşlarının evlenmesiyle çekilenden daha iyi olandır.
evlenditen sonraki farklı cinsler arasındaki heyecanın alışkanlığa ve laubaliliğe dönüşme halidir...artık herşer eskisi gibi değildir..elini tutmak onu öpmek için paba harcama zevkine girmek zorunda değlsinidir... ayrıca çayına ilaç atma gibi sürükleyici filimleri aratmayan durumlarında olmaması evlilikte olan yanlızlığın sebeblerindendir
evlenmeden önce, bir proje olarak planlanan yalnızlığın getirdiği yan etkiler de olabilir.
iki insanın, üst üste yeleştirilmiş birbirine benzer kutulardan birisinin içine yerleşip hayatlarının sonuna kadar birbirlerini görmelerindeki bıkkınlığı sapıklık olarak niteleyen her evlilik karşıtının savunduğu gökten inme bir ayete göre:

1) evli çiftlerin, evlendikten sonra mutlaka kendilerine ait bir odaları olmalıdır;
2) evli çiftlerin, evlendikten sonra mutlaka kendilerine ait bir yatakları olmalıdır zira yapışık vücutlar ancak sevişir, uyuyamaz;
3) evli çiftlerin, evlendikten sonra mutlaka kendilerine ait bir arkadaş çevresi olmalıdır.

ol bu sebeple fikirleri aynı tencerede eritmiş evli çiftler ve birbirine benzeyen o küçük kutuların içine bir proje olarak bina edilmiş yalnızlık odacıklarında bir hayat kotarmaya başlarlar. geleneksel evlilikte anne ile baba aynı odada olmazsa, aynı yatakta yatmazsa bu hiç de hayra alâmet bir görüntü değildir. gelenek yıkılmalı, evli çiftlerin de bir birey oldukları hatırlanmalıdır. koca için bir yalnızlık şeysi odası, karı için bir yalnızlık şeysi odası hazırlanır, dayanır, döşenir.

evlendik, herkes artık bizim seviştiğimizi biliyor ki bunun için destek bile oldu, buna rağmen kendi hayatlarımızı ve yaşantılarımızı devam ettirebiliyoruz. çünkü, bir girişi olan ve çıkış olmasa da camlarla kaplı bir yüzü bulunan bu kutucuktaki odalarımıza çekilip evliliğin getirdiği(!) o yeknesaklığı, bitkinliği ve kaybetmeleri aşabiliyoruz. neyle? kendimize ayırdığımız bu ayrık yaşamla!

hmm öyle mi dersiniz?

odanızın kapısını kapattığınızda evdeki tuvaletin sifonunu çeken birinin var olduğunu bildiğinizde sizce ne kadar yalnızsınız? mutfaktaki tabakların birbirine vuran porselen seslerinde, uzandığınız hangi kanepede sessiz olabilirsiniz? katıldığınız lise eskisi, üniversite eskisi arkadaş gruplarında, karşınıza ilk gelen soru "eee cemil nasıl?" olduğunda, ne kadar ayrık olabilirsiniz? yalnızlık şeysi odanızdaki yatakta uyurken, her ayak sesinin, odanıza geldiğini düşündüğünüz "o"na ait olmasını isterken, ne kadar özgür kalabilirsiniz? bana hangi yalnızlıktan bahsedebilirsiniz? öncesiyle ya da süreciyle ve hattâ ve bilakis sonrasıyla?

evlendikten sonraki yalnızlık, ayni ile vaki ve de hakikidir, eyvallah. ancak bu, bahsettiğimiz evliliğin damarı çatlamış ayak topuğuna dönmüş hâlindedir ki her yol, uzun da olsa kısa da olsa, aynı kasabaya çıkar. evlendikten sonraki yalnızlık düşü, kusura bakmayın, bir düş olarak kalacaktır.

eğer yalnızlığın bir 'düş' olmasını istemiyorsanız 'bekerlık sultanlık' deyip; işinizde de, evinizde de, arabanızda da, yatağınızda da YALNIZLIK'ınıza sımsıkı sarılıp yatabilirsiniz. insan yalnızlığını kaybetmemeli,zira en sadık dost bence ''kara toprak ve yalnızlığımızda bile bizi bırakmayan YALNIZLIK'' tır. 'bekarlık sultanlık' diyenlerdenim.. varsa katılan eklesin bu yazının altına..

Evliliğin ne olduğunu nerden biliyorsun... Belki bekarlık sultanlık değildir Hayatta bazı şeylerin yaşanmadan öğrenilebileceğine inanmıyorum...Bence önemli olan doğru zaman ve doğru eşi bulabilmek... belki çok şey kaybediyosun...

bekarlık sultanlık diyenleri saygı ile karşılayarak bu düşüncelerine katılmadığımı nazik bir dille açıklamaktan mutluluk duyarım.
Neden karşı olduğumu alakasız olsasa bi ata sözü ile belirtiyorum

Bekara karı boşamak kolaydır. evliliğin güzellik ve mutluluğunu aynı zamanda hayatı paylaşmanın anlamını bilemeyenler için
bekarlık sefilliktir ay pardon sultanlıktır

Sevgili Ongun Öğretmenim çok hoşsun...karar ver sefillik mi? yoksa sultanlık mı ?

ne güzel yorumlar bunlar....

hemende kızarlarmış, ben sizin fikrinize karışıyor muyum, ben ŞİMDİLİK böyle(bekerlık sultanlık) düşünüyorum.Siz bekarlık 'sefillik' deseniz de bu fikrimden vazgeçecek değilim.ben söylemiştim 'bana(fikrime) katılan' varsa eklesin buraya diye ama;yanlış anlaşılmış heralde..hem ben evlenenlere de saygıyla katılıyorum ve onları tebrik ediyorum.herkesin kendi kararı ve seçimi çünkü..

aaaa sevgili adem... birbirimize takılmadan olur mu hiç?
şu sıcak ve sıkıcı günde bak bize neş'e getirdin... teşekkürler sana...

ben düşüncelere saygılı olduğumu uygun bi dille getirdim. ama insan bilmediği ve yaşamdıkları hakkında yeterince doğru kararlar veremiyor.
aaa ben yıllardır yanlış bişiyormusun başıma gelince anladım diyenlerdenim.

Seni kutluyorum ongun hocam... bunu söyleyebilen çok az insan var etrafımızda...