Merhabalar..ben canan.13 yaşında otistik engelli bir prensesim var.yıllardır ciddi ve büyük mücadelelerle kızımla ilgileniyorum.pendik belediyesi özürlüler koordinasyon merkezinde gönüllü olarak çalışıyorum.burayı tesadüfen buldum.siteyi çok ama çok beğendim.hepinizin ellerine ve yüreğine sağlık.burada olmak çok güzel benim için.siteden çok istifade ettim.bir çok ihtiyaca yanıt verdiğini düşünüyorum..aldığım akademik eğitimle özürlüler merkezinde okula giden kaynaştırma öğrencilerinin derslerine destek olmaya çalışıyorum.hepimizin ayırt etmeksizin birşeyler yapabileceği alanlar var bence.yeterki sevelim..bence herşey sevgiyle başlıyor..sizleri seviyorum...sevgiyle kalın..

merhaba canan hanım hoşgeldiniz
ben de zihinsen engelliler öğretmeniyim

kartal ikamet ediyorum

elimizden geldiği kadar sizlere yardımcı olmaya çalışıyoruz
hiç çekinmeden bizden yardım talep edebilirsiniz
gerektiği yerde biz de sizden yardım talep ederiz.
birlikte hareket edilmesi ve çalışılması gereken bir alandayız hepimiz

Canan Hanım aramıza hoşgeldiniz.. Velilerin bizlerle olmasından çok memnun oluyoruz.. Bu çocuklar bizim.. ne yapacaksak hep beraber elbirliği ile yapmalıyız..
Minik prenses şu an neleri başarabiliyor.. bizimle paylaşmak isterseniz çok memnun oluruz..

Güzel prensesi çok öpüyorum..

Değerli arkadaşlarım..Bu sıcak ve içten karşılama beni çok mutlu etti.Sizlere teşekkür ederim.Gerçektende engelli bir çocukla ilgilenmek bir ekip işi.ben yıllar önce bir psikologla davranış terapilerine başladım.o zamanlar beni yönlendiren,şunu yap diyen kimse yoktu.tamamen netteki araştırmalar,okuduğum sayısız kitaplar sayesinde kızımın eğitimi ve tedavisine geç kalmış olarak başladım.eğitim ve tedaviler yoğun olarak devam ederken,bir çok doktor değiştirdik.en sonunda doğru doktoru buldum.benim kızım aynı zamandada epilepsi hastası.son derece ağır seyreden nöbetler ve uykusuz kalınan onlarca gece neticesinde nöbetlerimizde düzene girdi.bu arada eğitimi hiç aralıksız 7 gün 24 saat devam ediyordu.(24saat dediysem mecazi tabiki. )bu eğitimler büyük oranda önsezilerim,hislerim ve çocuğumu çok dikkatli gözleyip analiz ederek devam etti.şöyle bir örnek vereyim:kızım konuşmaya 6,5 yaşında çat pat başladı.o andan itibaren sözlüğü açıp anlamlarıyla beraber her gün 5 kelime ezberlettim.bu çoğu zaman çok meşakkatli geçti.sayısız tekrarlar,her yerde her ortamda yapılan egzersizler neticesinde çok düzgün bir şekilde türkçeyi kullanmaya başladı.ama ben bu dönemde tüm hayatımı tamamaen kızıma adadım.başka hiçbir şeyle ilgilenmedim.bu sözler size belki ters gelebilir ama gerçek bu..her neyse..Rabiam şimdi neler başarıyor?o herşeyden önce 13 yaşında otistik bir kız çocuğu.2 yıldır yoğun olarak normallerin (ilk başta benim hatırıma)gittiği bir kursta müzik eğitimi alıyor.nota öğrendi.yaklaşık 15-20 parçayı nota ve ritmlerle gitarda çalıyor ve söylüyor.yaklaşık 1 yıldır sınırlıda olsa göz teması kuruyor.çok güzel ve düzgün bir türkçeyle konuşuyor.tabi uyaran olduğunda..okuma ve yazma çok çok iyi.buna mukabil sayılarla arasıda süper.ama problem asla çözemiyor.bu arada onun olağanüstü bir yeteneğinide keşfettik.örneğin 2020 yılı şubatın 15 i hangi güne geliyor diye sorun,biraz düşünmeyle yanıt veriyor.başta çok şaşırdık ve inanmadık ama kontrol edince doğruluğunu gördük ve şok olduk.çok yüksek rakamları topluyor çıkarıyor hatta çarpıyor ama bölemiyor.ne yaptıysak bölmedeki ve problem çözmedeki sorunları aşamadık.ama o kadar olsun artık değil mi?buna karşılık takıntılar ve sterotipik davranışlarımız hala çok var.ekolali sorunumuz da devam ediyor.çok içine kapanık,sessiz ve mahzun bir çocuk.ama sahneye seyirci karşısına konsere çıkınca o çocuk gidiyor.sahnede devleşiyor adeta.birçok tv programına ve konsere çıktı.sanırım rabianın kendini ifade ediş biçimi müzik.aslında o tam bir yağmur çocuk.kabuğunu kırabilmesi için bir çok özürlü gurubuna ve normallerin aktivitelerine katılıyor.Her neyse..anlatacak daha çoook şeyimiz var.sizi sıktıysam özür dilerim.bende özürlüler koordinasyon merkezinde gönüllü annelik ve gönüllü öğretmenlik yapıyorum.hem bu güzel meleklere biraz faydalı olmaya çalışıyorum,hemde kızımla daha uzun saatler beraber oluyorum.şunu farkettim,ben o çocuklara bişey yapayım derken ,aslında o melekler bana neler yaptıklarını ,neler kazandırdıklarını farketmiyorlar bile..bence herkes artık sıcak evinden çıkmalı ve engelli guruplarını dernekleri,vakıfları,sivil toplum kuruluşlarını ziyaret edip onlarla uzun saatler geçirmeli.hayata bakış açıları çok değişecek eminim..
Neyse..çok uzattım özür dilerim.eğer bir hatam olduysa tüm eğitimci arkadaşlardanda özür dilerim.sevgi ,saygı ve en güzel dileklerimle..

Hoş geldinşz Dolunay 1970

Sevgili anne...) Sevgili Canan anne.. yazdıklarınızdan...yaşadıklarınızdan etkilenmemek mümkün değil..
"eğer bir hatam olduysa tüm eğitimci arkadaşlardanda özür dilerim." demişsiniz.. ne hatası?.. bizim kusurumuz var ise siz kusura bakmayınız..
Öykülerinizi bekliyoruz...)

çok içten yazmışınız dolunay hanım etkilenmemek elde değil.

Hepinize merhabalar dostlarım..bu güzel,bu içten ve sımsıcacık karşılama beni çok ama çok duygulandırdı.az da olsa hayatımızdan kesitler sundum sizlere..Kızımın tanısı çok geç kondu yukarıda anlattığım gibi.o andan sonra bizim için zorlu,acı ama bir o kadarda her anı yaşanmaya değer günler başladı.kızımın ilk anne deyişini hatırlıyorum.bir anne için o kelime ne kadar basit gibi gözüküyor.ama ne kadar anlamlı ve önemliymiş.çocukları sağlıklı anneler bu kelimeyi belki çok erken duyar benim büyük kızımda duyduğum gibi.o anda aile efradıyla gülüşmeler,birkaç şakalaşma..sonra her şey rutine döner.ama bizim gibi yıllarını o iki heceli kelimeyi duymaya adamış aileler için şüphesiz bu mucizevi hatta bir çoğumuz için ulaşılması imkansıza benzeyen bir hayaldir.İşte ben o mucize kelimeyi kızım eğitime başladığı ilk yıllarda duydum.o ana kadar ağzından anlamsız sesler çıkaran minik meleğim birden karşıma geçmiş,gözleri yerde,elleri sımsıkı yumuk vaziyette kısık sesle söyledi.yanımda terapisti vardı.terapimiz bitmiş eve dönme zamanımız gelmişti.beraber durum değerlendirmesi yapıyorduk.Rabiam ansızın odadan çıktı,yanımıza geldi.uzandım üstünü giydirmek için..hava soğuk.mevsim kış,aylardan şubat...yüreğim kış mevsimini yaşıyor..bir bahar esintisi duymaya hasretiz.o ana kadar kıştan başka mevsim tanımamışız.kızım başını kaldırdı ve bir an bana baktı mahzun gözleriyle.sonra hemen başını önüne eğdi ve ağzından bir kelime çıktı.ANNE..ANNE...Tam 2 defa..gayet anlaşlır şekilde.gayet net..o ana kadar ağzından anlamlı tek kelime duymuş değiliz..terapistimizle şaşkınlıkla birbirimize baktık.ben şoka girdim..yere çömeldim..küçük yüzünü avuçlarımın içine aldım.zeytin karası gözler her otistik çocukta olduğu gibi gözlerimle buluşmamaya ısrarlı.söyle yavrum dedim..ama nafile..o sihirli an kayboldu bir kere..ağlamaya başladım.terapistimin sesiyle kendime geldim.oda ağlıyordu.bana kızımız duvarlarını yıkacak galiba dedi..anlamlı kelime söyledi kızım..üstelik ilk kelimesi 'ANNE'..Oanda nasıl anlatayım duygularımı size..?sadece şunu söylemeliyim..ben baharı beklerken yaz geldi gönlüme..bahar çiçekleri aniden cansuyuna kavuşmuş gibi rengarenk çiçekler açtılar.bir umut ışığı yanmıştı konuşacağına dair..ve eve neşeyle çamurlara bata çıka geldik.bu arada şunu söylemeden geçemeyeceğim.terapistimin evi merterde ben ise anadolu yakasının en ucunda oturuyorum.3 sene boyunca haftada 3 gün her seferinde yaz kış demeden 3 araba değiştirerek gittik geldik eğitimlere..çok ama çok faydasını gördüm.bu arada kızım tam zamanlı bir anaokulunada devam ediyordu.bu anaokuluna başlamadan önce birde 1,5 aylık bir okul maceramız varki o tam bir felaket..hatta dahada ötesi dehşetti..onuda ilerleyen yazılarımda sizlerle paylaşmak istiyorumki benim yaşadıklarımı yaşamayın.her neyse eve geldiğimizde olanları anlattım ev halkına..tabi kimse inanamadı.çünkü rabia her zamanki derin sessizliğine bürünmüştü.ama benim için hayat yeni başlıyordu o gün.her sabah kalktığızdan gece yatana kadar o anlamsız sesleri kelimeye,sonraki aşamalarda cümlelere dönüştürebilmek için delicesine bir mücadeleye başladık..zavallı terapistimi gecenin bir yarısı uyandırmışlığım vardır..beni affetsin kardeşim..rabia 2 gün sonra tekrar bana anne dedi..o günün ertesinde tüm sevdiklerimizi toplayıp evde güzel bir parti verdim..kızıma en sevdiği seyleri yaptım..arkadaşlarını çağırdım.rabiam o gün bir köşede oturup tebessüm ederek eğlenceyi seyretsede ben onun mutlu olduğunu gözlerindeki ufacık bakıştan ve zaman zaman zaman etrafta dolanıp keyifli mırıldanmalarından anladım.Ve bizi yaratan Rabbime bu günüde yaşattığı için sonsuz şükürler ettim.
İşte böyle değerli dostlarım..bu bizim öykümüzün unutulmaz anlarından biri..sizlerle paylaşmak beni son derece mutlu etti.eğer sıkılmazsanız daha bizde analatacak anı ve yaşanmışlık çok..ama her şeyi tadında bırakmalı değil mi?dilerseniz anlatmaya devam edebilirim..
Bu arada bana hoş geldin diyen dostlarım...hoş buldum..sefa buldum..iyiki burayı ve sizleri buldum.Allaha emanet olunuz..sevgi ve saygılarımla..

hocam bizi de ağlattın gercekten
İnsallah Rabia'mız daha iyi olucak sizce bu samimiyet ve gayret oldukca emeklerinizin karşılığını muhakkak alacaksınızdır.
Keşke bu içten yazınızı başka ailelerde okusa kaybolan çaba ve ümitleri tekrar geri gelse
Sayın Dolunay sizin bu içten meşajınızı ben diğer sitelerimizde de yayınlıcam izin verirseniz.

http://www.ozelegitimsitesi.com
http://www.rehabilitasyon.info

ne demek dostum..elbette yayınlayabilirsiniz...üstelik çokta mutlu olurum..bizlerde eğer umut olmazsa hiç bir şey olmaz.biz yıllarımızı o elimizde kalan tek değere,umuda bağlamadık mı? umudumuzu ölene dek koruyalım..çünkü ölümden başka her şeye çare yaratmış Rabbim..yeter ki biz aramasını bilelim..en derin sevgilerimle..